Page 63 - U

63
Ξεκινώντας από τα κείμενα, ήταν προσωπική επιλογή του κυρίου Κώστα και της κυρίας Σέβης η
εργασία τους να αφορά σε νεοελληνικά έργα και όχι σε πρωτότυπα θεατρικά κείμενα.24 Αυτή τους η
επιλογή είχε ως σκοπό την πλήρη κατανόηση του κειμένου της διδακτέας ύλης, μέσω της
δημιουργίας της τρισδιάστατης μορφής του! Αφού ο βασικότερος στόχος του σχολικού θεάτρου
είναι και πρέπει να είναι η παιδαγωγική του αξία και προσέγγιση, η αναπαράσταση των κειμένων της
νεοελληνικής λογοτεχνίας ήταν ο κυριότερος τρόπος επίτευξής του.
Και εφόσον, λοιπόν, το θέατρο είναι μια άλλη ή μια επιπλέον οπτική γωνία ως προς τα κείμενα και
τα νοήματά τους, όλη η ομάδα με καθοδηγητές τους δασκάλους της πειραματιζόταν κάθε φορά,
διασκευάζοντας τα κείμενα και δημιουργώντας έτσι την προσωπική της έμπνευση και το ιδιαίτερο
ύφος της. Τα παιδιά είχαν την τύχη και την ευκαιρία να νιώσουν, να βιώσουν και να μάθουν με έναν
ακόμα τρόπο, διαφορετικό από τους άλλους, τους πιο γνωστούς, τους πιο συνηθισμένους.
Βασικό κριτήριο της επιλογής των κειμένων ήταν η θεματολογία τους. Ο κύριος Κώστας και η
κυρία Σέβη φρόντιζαν να βρίσκουν κείμενα που να μπορούν να αφορούν τα παιδιά. Αλλιώς πώς θα
μπορούσαν τα παιδιά να κατανοήσουν το κείμενο και κυρίως πώς θα έβρισκαν τη δύναμη και τη
θέληση να δουλέψουν πάνω σε αυτό, να κουραστούν και να αφοσιωθούν στην ομαδική προσπάθεια;
Είτε άμεσα, λοιπόν, είτε έμμεσα τα επιλεγμένα προς παράσταση κείμενα έχουν θεματολογία προσιτή
στα παιδιά.
Για παράδειγμα, στις μυστικές λαχτάρες της νιότης, τα παιδιά προσεγγίζουν τη νεανική ηλικία του Ν.
Καζαντζάκη, διότι οποιαδήποτε άλλη περίοδος της ζωής τού συντοπίτη τους συγγραφέα – στοχαστή
θα τους ήταν αν όχι αδιάφορη τουλάχιστον δυσνόητη. Το ίδιο ισχύει και για τις ιστορίες αγάπης του
Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Ο ανεκπλήρωτος ή ο κρυφός έρωτας και πόθος, η απόρριψη και το
σκίρτημα είναι γνώριμα στα παιδιά της εφηβικής ηλικίας, καλύτερα από όσο είναι για τα «παιδιά»
οποιασδήποτε άλλης ηλικίας! Τέλος, στους Ελεύθερους Πολιορκημένους μπορεί να μη φαίνεται
ξεκάθαρα εξ’ αρχής η σύνδεση του περιεχομένου με τα ενδιαφέροντα και τους προβληματισμούς
των παιδιών, αλλά, εάν το εξετάσει κανείς εις βάθος το ζήτημα, θα καταλάβει πως, αν μη τι άλλο,
μόνο κοινά σημεία μπορούν να υπάρξουν. Διότι, ποιος έφηβος υπάρχει που να μην έχει νιώσει
έντονο αυτό το οξύμωρο συναίσθημα της «πολιορκημένης ελευθερίας»;
Επειδή,όμως, το θέατρο δεν είναι μόνο η επιλογή του κειμένου, αλλά είναι και πολλά άλλα που
χρειάζονται διευθέτηση, η δουλειά του κυρίου Κώστα και της κυρίας Σέβης ήταν πολυεπίπεδη και
απαιτητική. Επειδή, όμως, εκτός από όλα αυτά, τους ήταν και γοητευτική, οι παραστάσεις που
δημιούργησαν με τα παιδιά είναι εξίσου πολυεπίπεδες και γοητευτικές, γεγονός που οφείλεται στη
συνένωση και των πέντε αισθήσεων της ανθρώπινης έμπνευσης… Της αφής… Της όσφρησης… Της
γεύσης… Της όρασης… Της ακοής… Και τέλος – τέλος, ας μου επιτραπεί να προσθέσω και την ένωση
24 Όπως έχουμε ήδη δει, όμως, στην πορεία της η θεατρική ομάδα πειραματίστηκε και με πρωτότυπα θεατρικά κείμενα, όπως
το Σχολείο για κλόουν, το Παραμύθι χωρίς όνομα και το απαιτητικό έργο Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα. Σε αυτό το σημείο
πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι σε αυτές τις περιπτώσεις το εκάστοτε θεατρικό κείμενο προσαρμοζόταν στις ανάγκες και τις
δυνατότητες της ομάδας των παιδιών και όχι τα παιδιά στις ανάγκες και τις «προσταγές» του κειμένου. Για παράδειγμα,
Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα προσαρμόστηκε έτσι, ώστε να μπορούν τα παιδιά να «πουν» αυτό το κείμενο. Όταν
αναφέρεται η λέξη «προσαρμόστηκε», εννοείται πως φτιάχτηκε με τέτοιο τρόπο, που να υπάρχει έντονο το στοιχείο της
σάτιρας, χωρίς όμως να υπάρχει η βωμολοχική του υπερβολή!